„Dobry przyjaciel Niemców…”

Wspomnienia niemieckiego najemnika, Hieronima Holstena, są nie tylko źródłem bardzo ciekawych informacji, ale pisane bardzo „barwnym” językiem dostarczają wiele innych atrakcji – oto kilka przykładów.

Po zajęciu Krakowa przez Szwedów:

Urządziliśmy się tutaj, byliśmy weseli i w dobrych humorach. Mieliśmy wtedy dość pieniędzy, polskie kobiety były wytworne, delikatne i piękne, podobała nam się polska muzyka. Słowem, było to życie, o jakim można marzyć.

Po złapaniu go pod Krakowem przez oddział Lubomirskiego:

Nasi hajducy zarabiali niekiedy na nas kilka dzbanów piwa, gdy pokazywali nas okolicznym mieszczanom i chłopom. Niektórzy z dalszych stron nie wiedzieli, jakimi bestiami mogą być Szwedzi, inni znali nas niestety za dobrze, ponieważ niektórzy z nas bywali aż nazbyt często – na swoje nieszczęście – w ich domach. Wykrzywialiśmy wówczas chętnie gęby i zmieniali mowę lub naklejaliśmy plaster na oczy, by któregoś nie rozpoznali.

Po odpowiednim „zmiękczeniu” Hieronima w kazamatach w Wiśniczu, został on przekonany do zaciągu do kompani przybocznej Lubomirskiego:

Byliśmy teraz bardzo źle umundurowani, mieliśmy za to nadmiar wolności… W sumie najlepszym żołnierzem był wtedy ten, który umiał najlepiej kraść. W ten sposób nie zapomnieliśmy szwedzkich obyczajów i śląskich dróg.

Zaraz potem nasz Hieronim ruszył na Rakoczego, ale pod Leskiem spotkała go przykra przygoda, gdy chłopi wzięli ich za Szwedów:

Słońce jeszcze nie zaszło, patrzymy, a tu z pól zleciało się ponad 100 ludzi z kosami, spisami i drągami i zaczęli przeraźliwie krzyczeć: „sabito, pohanski syn, skurfessin”…

DALEJ

 

 

You may also like...

Dodaj komentarz:

Przejdź do paska narzędzi