You may also like...

10 komentarzy

  1. piko napisał(a):

    Wieki Wodzu też wielokrotnie pisałem , że Białoruś właśnie z Łukaszenką jest naszym naturalnym sojusznikiem. Ci co torpedują polepszenie relacji z Białorusią to wrogowie (w najlepszym przypadku ignoranci).

    Najlepiej jakby nasze państwa podpisały porozumienie, że zachowują neutralność względem jakichkolwiek zewnętrznych konfliktów.

    Ukrainie nie dawać złamanego grosza i a pomoc jedynie w sprawach humanitarnych.

  2. albatroszlotuptaka napisał(a):

    A People’s History of the United States

    The history of the last century is the history of oil. Due in part to catastrophes like the oil spill from the Exxon Valdez on March 24th 1989 and the recent increase in reporting on Global Warming, by now most people are at least passively aware of the environmental dangers involved with the world’s dependency on oil. According to Project Underground, the California based industry watchdog, petroleum exploration currently threatens old growth frontier forests in 22 countries, coral reefs in 38 countries, and mangroves in 46 countries. Keep in mind that this is just what is being destroyed while these corporate giants look for future sites to exploit. Given the incredible danger this industry represents to humanity, one might ask what kind of people would continue to push the world into ever greater use of petroleum products while simultaneously thwarting efforts to develop alternatives such as renewable energy sources. Well would it be any surprise that they would be the same type of people that would actively collaborate with the Nazis and the Japanese fascists during the second world war, or the types of people who today would employ military death squads against peaceful protesters? This space is far to short to give even a superficial introduction to the history of back room deals with dictators, violence, murder, and genocide which is synonymous with the history of oil, but just to illustrate my point I will briefly discuss some of the lower points in the history of Standard Oil and its progeny.

    The Standard Oil Trust was dissolved under court order in 1911 creating many smaller regional companies, including Standard Oil of New Jersey (Exxon), Standard Oil of New York (Mobil), Standard Oil of California (Chevron), Standard Oil of Ohio (Sohio), Standard Oil of Indiana (Amoco), Continental Oil (Conoco), and Atlantic Oil (ARCO). By 1941 Standard Oil of New Jersey was the largest oil company in the world, controlling 84 percent of the U.S. petroleum market. Its bank was Chase and its owners were the Rockefellers. J.D. Rockefeller had always argued that two things were essential to the oil industry’s survival: checking “ruinous competition” and “cooperation.” Given the success of his monopoly at making enormous profits for its investors while at the same time destroying any form of competition and keeping prices artificially high, it seems quite clear whose survival he was really talking about.

    After the Rockefellers, the next largest stockholder in Standard Oil was I.G. Farben, the giant German chemical company. This investment was part of a pattern of reciprocal investments between the U.S. and Germany during the Nazi years. During the Great Depression, Germany was viewed as a hot area in which to invest.

    A brief aside is required here to explain what type of company I.G. Farben actually was. At the time, it was the world’s largest chemical company and through the talents of its scientists and engineers, it secured the vital self-sufficiency that was to enable Germany to maneuver in the world of power politics. From its laboratories and factories flowed the strategic raw materials that Germany’s own territory could not supply, the synthetics of oil, gasoline, rubber, nitrates, and fibers. In addition, I.G. produced vaccines and drugs such as Salvarsan, aspirin, Atabrine, and Novocain, along with sulfa drugs, as well as poison gases and rocket fuels. The depth of I.G. Farben’s connection to Nazi policy was finally realized at Auschwitz, the extermination center where four million people were destroyed in accordance with Hitler’s “Final Solution of the Jewish Question”. Drawn by the seemingly limitless supply of death camp labor, Farben built I.G. Auschwitz, a huge industrial complex designed to produce synthetic rubber and oil. This installation used as much electricity as the entire city of Berlin, and more than 25,000 camp inmates died during its construction. I.G. Farben eventually built its own concentration camp, known as Monowitz, which was closer to the site of the complex than Auschwitz was, in order to eliminate the need to march prisoners several miles to and from the plant every day.

    This was the company enthusiastically embraced by Standard Oil as well as other major American corporations like Du Pont and General Motors. I do not, however, state that Standard Oil collaborated with the Nazis simply because I.G. Farben was its second largest shareholder. In fact, without the explicit help of Standard Oil, the Nazi air force would never have gotten off the ground in the first place. The planes that made up the Luftwaffe needed tetraethyl lead gasoline in order to fly. At the time, only Standard Oil, Du Pont, and General Motors had the ability to produce this vital substance. In 1938, Walter C. Teagle, then president of Standard Oil, helped Hermann Schmitz of I.G. Farben to acquire 500 tons of tetraethyl lead from Ethyl, a British Standard subsidiary. A year later, Schmitz returned to London and obtained an additional 15 million dollars worth of tetraethyl lead which was to be turned into aviation gasoline back in Germany.

    After the war began in Europe, the English became angry about U.S. shipments of strategic materials to Nazi Germany. Standard Oil immediately changed the registration of their entire fleet to Panamanian to avoid British search or seizure. These ships continued to carry oil to Tenerife in the Canary Islands, where they refueled and siphoned oil to German tankers for shipment to Hamburg.

    This deception was exposed on March 31, 1941 when the U.S. State Department issued a detailed report on refueling stations in Mexico and Central and South America that were suspected of furnishing oil to Italian and German merchant vessels. The report listed Standard Oil of New Jersey and Standard Oil of California among those fueling enemy ships, but there is no record of any action being taken as a result of this discovery. Similar deals between Standard Oil and the Japanese government for the purchase of tetraethyl lead have also been uncovered, but no direct action was ever taken against Standard Oil for its dealings with America’s enemies. A brief side note, however, is that on April 17, l945 the Chase National Bank was placed on trial in federal court on charges of having violated the Trading With the Enemy Act by converting German marks into U.S. dollars. Because many countries refused to accept German currency during the war, the Nazis used foreign banks like Chase National to change the currency into money that would be accepted, and thus allowed them to purchase much need materials to prolong the war. The closer one looks, the more ties one finds between American business and Nazi Germany, many of which remained strong well into and beyond the war.

    The optimists among you might say, “Well, that was a long time ago, and the oil companies today are nothing like they were in the late 30’s and early 40’s.” Unfortunately, some things never change, and some things actually go backwards. In 1999, when Exxon (formerly Standard Oil of New Jersey) bought Mobil (formerly Standard Oil of New York) to create Exxon-Mobil, they formed the world’s largest oil company (ahead of Royal Dutch/Shell), and the fourth largest U.S. company by sales (behind General Motors, Ford, and Wal-Mart). In fact, in their previous incarnations, Exxon and Mobil accounted for over half of the total value of the Standard Oil Trust dissolved in 1911 (and I haven’t even mentioned that Amoco, also an offshoot of Standard Oil, was recently purchased by British Petroleum, whose U.S. assets are largely derived from its absorption of yet another Standard Oil offspring, Sohio).

    These giant oil companies have a long and continuing history of abusing the human rights of the people on whose land they drill for oil as well as showing a careless disregard for the environment. Exxon-Mobil has often used helicopters to harass indigenous communities in Peru and elsewhere around the world. In addition, Exxon-Mobil is part of an international consortium along with Shell and the French oil company ELF which was planning a multi-billion dollar oil exploitation project in the African nations of Chad and Cameroon that posses serious environmental and social risks. The project consists of the development of oil fields in southern Chad and building a 600-mile pipeline through Cameroon for export which would be supported by public funding from the World Bank. The 600-mile underground pipeline through Cameroon will pass through ecologically fragile rainforest areas, including an area that is the home of a Pygmy minority of traditional hunters and gatherers. As a result of the project, deforestation, wildlife poaching, and the loss of farmland will accelerate, creating a destructive environmental legacy. The pipeline poses a danger of groundwater contamination and pollution of important regional river systems, as crude oil containing heavy metals leaks into the environment.

    Some might say that compared to selling oil to the Nazis these things are not really so bad. To put things more in prospective, let’s now turn to Chevron (formerly Standard Oil of California), which is the third largest U.S. integrated oil company (behind Exxon-Mobil and Texaco), and which has one of the worst records in recent times of abusing human rights. One indisputable example of this abuse is in the Nigerian Delta. Nigeria is the sixth-largest oil-producing nation in the world, but few people in the Niger Delta share in the profits. Many communities have no electricity, clean water or medical clinics, and suffer the health effects of oil pollution. The explosion of a gas pipeline in Nigeria’s oil-producing region in October 1998 killed more than 700 people, and sparked widespread resistance which succeeded in shutting down a third of the country’s oil production. The transnational oil companies and their Nigerian military business partners responded to this threat to their profits with raw violence. On May 28, 1998 Chevron facilitated an attack by the feared Nigerian Navy and notorious Mobile Police, known as the “Kill ‘n’ Go”, on an unarmed group of people from a delta village called Ilajeland who had occupied one of Chevron’s offshore drilling facilities. Among the people’ demands were clean drinking water, electricity, environmental reparations, employment and scholarships for young people. After occupying the facility for three days, the villagers thought they were waiting for Chevron’s response to their demands when helicopters landed amidst a hail of tear gas and bullets. The Nigerian military shot to death two protesters, Jola Ogungbeje and Aroleka Irowaninu, critically wounded a third man, Larry Bowato, and injured as many as thirty others. Chevrons facilitated this brutal attack by transporting the Nigerian soldiers and Mobile Police to the platform in company helicopters. In addition, Chevron’s acting head of security in Nigeria, James Neku, flew with the military to the installation the day of the attack. The worst part of all this is that these are but a few small examples of the types of tactics still used by nearly every oil company to insure their profits at any cost.

    I do not want to give the impression that everyone who works for these companies is a monster. The people who run these corporations are all too human, and they have chosen to put the profits of their companies and their own wealth above even the simplest human considerations. If we are ever to turn back the tide of ecological disasters and human tragedies that have been synonymous with the advance of oil, we must first acknowledge the ruthless and amoral nature of these companies and take a stand against their further consolidation of power. Only then can we hope to take back our world and begin to write our own history.

    Massachusetts Institute of Technology

  3. albatroszlotuptaka napisał(a):

    IG Farben – Wikipedia
    IG Farben was a German chemical and pharmaceutical industry conglomerate. Its name is …. In 1941, an investigation exposed a „marriage” cartel between John D. Rockefeller’s United States-based Standard Oil Co. and I.G. Farben. It also …
    ‎Agfa · ‎BASF · ‎IG Farben Building · ‎IG Farben Trial
    A People’s History of the United States
    After the Rockefellers, the next largest stockholder in Standard Oil was I.G. Farben, the giant German chemical company. This investment was part of a pattern of …

  4. albatroszlotuptaka napisał(a):

    Należy przestawić semafor. Wektory:

    Białoruski klucz do geopolityki polskiej – Grzegorz Braun
    Translate this page
    May 1, 2016 – Gdzie leży klucz do nowej, suwerennej, realnej polskiej geopolityki? Oczywiście na Białorusi – u sąsiada najbliższego nam pod każdym …
    Braun: klucz do polskiej geopolityki leży na Białorusi, potrzeba …–klucz-do-polskiej-geopolityki-lezy-na-bialor...
    Translate this page
    May 10, 2016 – Były kandydat na prezydenta RP, Grzegorz Braun, w artykule opublikowanym na łamach polskojęzycznej gazety codziennej w USA – „Nowego …

    Odjazd dla nas, dla młodzieży, dla dzieci:

    Julian Tuwim ” Lokomotywa”


    Opublikowany 16 sty 2016


    Opublikowany 1 cze 2014
    Lokomotywa w wykonaniu Pięciolatków 🙂

    we właściwym kierunku – odjazd!

  5. albatroszlotuptaka napisał(a):

    Białoruski klucz do geopolityki polskiej
    Wysłany dnia: 1 maja 2016 13:07 admin 3 Komentarze
    Gdzie leży klucz do nowej, suwerennej, realnej polskiej geopolityki? Oczywiście na Białorusi – u sąsiada najbliższego nam pod każdym względem i w każdym wymiarze, nie tylko geograficznym. Unormowanie relacji z Mińskiem powinno otwierać listę najpilniejszych priorytetów w polityce zagranicznej realizowanej z Warszawy.

    Białoruś, warto zauważyć, jest tym jedynym z naszych najbliższych sąsiadów, z którym nie mamy sobie do wyjaśnienia żadnych dramatycznych zaszłości historycznych – nie mamy trwałej „kosy”, jak to się mówi między kibicami – żadnej rzezi wołyńskiej, żadnej zbrodni katyńskiej, palmirskiej czy ponarskiej, żadnej Kołymy czy Auschwitz; nie musimy sobie odświeżać i uzgadniać pamięci czeskiej inwazji Śląska Cieszyńskiego 1920, ani nawet słowackiej napaści 1939 czy peerelowskiej inwazji Czechosłowacji 1968.

    Białoruś, piękny kraj tak okrutnie spustoszony w minionym stuleciu przez socjalistów narodowych (niemieckich) i międzynarodowych (sowieckich), powinna być przez Polaków darzona szczególnym sentymentem – nie zaś protekcjonalnym lekceważeniem, którym stara się nas natchnąć propaganda ostatniego ćwierćwiecza. Propaganda ta – niestety realizowana z niemałym zaangażowaniem polskich agentów i pożytecznych idiotów – jest najdalsza od realnych i istotnych priorytetów naszej racji stanu.

    Wszakże tak długo, jak długo pomiędzy Moskwą a Berlinem istnieje prócz Warszawy jeszcze jeden ośrodek krystalizacji geopolitycznej – tak długo niedopełniony pozostaje testament Katarzyny i Fryderyka, zwanych na nasze utrapienie „Wielkimi”. W najlepiej pojętym polskim interesie jest więc trwałe bezpieczeństwo, stabilizacja wewnętrzna i wzmacnianie, a nie podkopywanie prestiżu Białorusi na arenie międzynarodowej.

    Parę miesięcy temu prof. Richard Pipes (niegdyś doradca prezydenta Reagana), który jako „wujek Dobra Rada” z ramienia amerykańsko-żydowskiego establishmentu okazjonalnie komunikuje imperialne intencje względem nas, bardzo zdecydowanie radził, byśmy w ogóle nie prowadzili żadnej polityki wschodniej (sic). W dość brutalnie otwartych słowach Pipes wyraził przekonanie, że Polska w ogóle nie powinna przejawiać jakiejkolwiek inicjatywy za linią Curzona.

    Była to oczywiście opinia „niezależnego eksperta”, a nie oficjalne stanowisko Waszyngtonu – ale wszak oczywistym jest, że w ten sposób jakaś część elity amerykańskiej postrzega rolę Polski: jako lojalnego wasala, subordynowanego agenta, który ma posłusznie spełniać potrzeby amerykańskiej dywersji w regionie – aż do czasu, kiedy w ramach kolejnego „resetu” zostaniemy w imię wyższej racji imperialnej złożeni na ołtarzu „normalizacji” stosunków Waszyngtonu z Moskwą. Respektowanie takich zasad – które prócz Pipesa starają się nam zaaplikować ludzie pokroju Victorii Nuland (z Dep. Stanu), Elissy Slodkin (z Dep. Obrony) czy Alexandra Vershbowa (po linii NATO) – to oczywiście prosta droga do ostatecznej utraty suwerenności; do ukonstytuowania się na naszym terytorium nowego projektu geopolitycznego, który od lat nazywam „kondominium rosyjsko-niemieckim pod żydowskim zarządem powierniczym”. Przy czym ów „żydowski zarząd” z perspektywy Białego Domu będzie najlepszą gwarancją utrzymania amerykańskiego arbitrażu na całym kontynencie europejskim, którego głęboka „transformacja” jest już w toku.

    Wszystko to, ma się rozumieć, w ramach globalnych przeszeregowań poprzedzających fazę militarnych rozstrzygnięć. Bo chyba nie na żarty Robert Kagan – prominentna figura zaplecza intelektualnego tzw. neokonów, współinicjator PNAC (The Project for the New American Century), nb mąż Victorii Nuland – z powagą artykułuje obłędny pogląd, że motorem postępu w dziejach są wojny (sic). Nie podejmę tu próby rysowania pełnego pejzażu tej rozpoczętej już przygrywki III wojny światowej – wracam do kwestii białoruskiej.

    Tak bowiem, jak w skali globalnej czynnikiem zmieniającym dotychczasowy układ są Chiny, jak w skali kontynentalnej „game-changerem” jest Turcja – tak w naszym regionie nowym graczem mającym potencjalne możliwości zmiany układu dyktowanego przez zwycięzców II wojny światowej jest właśnie Białoruś. Nie może jednak wiele uczynić sama. Podobnie jak cała Grupa Wyszehradzka ma zbyt mały „wagomiar”, by zagwarantować pokój i suwerenność na Międzymorzu bałtycko-adriatycko-czarnomorskim. Koniecznym – i przez wszystkich pożądanym – zwornikiem takiego układu musi być, ma się rozumieć, Polska. Ale taka, która realizować będzie własną rację stanu – nie przez utożsamienie z racją stanu jakiegokolwiek innego państwa.

    Klientelizm będzie dla nas zawsze złą, niemądrą, bezpłodną opcją. Polskiego interesu narodowego nie należy wieszać u cudzej klamki – niezależnie do tego, czy klamka ta zamocowana jest na Kremlu, czy w Białym Domu. Polacy państwowcy w żadnym wypadku nie powinni więc kierować się wytycznymi, którymi raczą nas Pipes & Co. – ani też, dodajmy, przyjmować niebacznie jakichkolwiek propozycji składanych nam szczodrze ustami Włodzimierza Żyrynowskiego. Pilnie potrzebne jest nam, owszem, całkiem nowe otwarcie w polityce wschodniej – ale droga do Moskwy dla każdego polskiego państwowca musi prowadzić właśnie przez Mińsk.

    Trzeba to wyraźnie stwierdzić: w stosunkach polsko-białoruskich zmarnowaliśmy ostatnie ćwierćwiecze. I z całą pewnością większą odpowiedzialność ponoszą za to kolejne układy warszawskiej, niż reżim miński, który niejednokrotnie dawał poważne sygnały znamionujące wolę zbliżenia. Kolejne układy władzy w naszym Post-PRL-u – niestety bez większej różnicy, czy z lewa, czy z prawa – realizowały względem Mińska obłędną politykę zaprzepaszczania szans; politykę jawnie sprzeczną z naszym interesem.

    Przykładowo: odrzucenie propozycji wydelegowania na Białoruś polskiego pełnomocnika ds. prywatyzacji (oferta złożona przez Mińsk Państwowej Agencji Inwestycji Zagranicznych przed niespełna dziesięciu laty), czy transmitowanie na Białoruś eurokołchozowej propagandy – to były nie pomyłki nawet, ale wprost zbrodnie stanu popełniane przez zdrajców pokroju Sikorskiego; ale niestety błędne wytyczne pozostają niezmienione po przejęciu sterów przez „obóz patriotyczny”. Doceńmy skalę absurdu: mamy ruch bezwizowy z Królewcem – ale na granicy z Białorusią nadal utrzymujemy swoistą wersję „żelaznej kurtyny”. Polski prezydent zawozi 4 miliardy dla agentów i łapowników z Kijowa – a minister Waszczykowski jedzie do Mińska z pustymi rękami i mówi o sprawach rozpaczliwie drugorzędnych.

    Tymczasem tylko dzięki synchronizacji naszych wysiłków z Mińskiem możemy jeszcze uratować pokój i zadbać o resztki suwerenności w Europie Środkowej. To oczywiste, że w obliczu nieuczciwej gry, jaką prowadzą z nami nasi tradycyjnie podstępni rozbiorcy i nieszczerzy alianci – kompletnie niewiarygodni w swych deklaracjach „wzmacniania wschodniej flanki NATO”, niczym Francuzi z Anglikami popychający nas do wojny z Niemcami w 1939 r. – trzeba natychmiast powiedzieć „pas” i wstać od stolika odłożywszy blotki, jakie mamy w ręku. Nie wolno kontynuować rozgrywki z szulerami – bo to musi się skończyć tragedią. I trzeba to głośno zakomunikować – światu i własnemu narodowi – jednocześnie występując z inicjatywą pokojową.

    I najlepiej uczynić to właśnie w uzgodnieniu z najbliższym sąsiadem. Tylko wspólna deklaracja prezydentów Polski i Białorusi – o braku jakichkolwiek wzajemnych pretensji, o wspólnej determinacji skutecznego przeciwstawienia się jakimkolwiek roszczeniom zewnętrznym, połączona ze stanowczym wezwaniem do poszanowania nienaruszalności granic i suwerenności rządów w Europie Środkowej – może jeszcze odwrócić wyrok wydany w tajnych gabinetach dyplomatycznych i kantorach bankowych.

    Jeśli nie chcemy zostać ostatecznie ograni, ograbieni, a może i wybici w toku kolejnej „transformacji” już realizowanej przez armie i służby Zachodu i Wschodu – Warszawa powinna niezwłocznie wystąpić z deklaracją neutralności, którą Mińsk w lot pojmie, doceni i zechce się do niej przyłączyć. A za Mińskiem pospieszą wszyscy inni – Budapeszt i Praga tylko czekają na znak, że Warszawa zamierza poważnie traktować własną suwerenność. Nota bene: tak zdecydowane wyrazy wsparcia udzielonego nam ostatnio przez premiera Orbana i prezydenta Zemana znamionują powagę naszego położenia – ci mężowie stanu doskonale rozumieją przecież, że kiedy padnie Polska, wówczas suwerenność utraci może bezpowrotnie cały region.

    Pojmuje to z pewnością również prezydent Łukaszenka. A normalizacja stosunków pomiędzy Warszawą a Mińskiem natychmiast da do myślenia wszystkim sąsiadom i przyspieszy procesy ozdrowieńcze zarówno wśród szowinistów litewskich, jak i ukraińskich. Słowem – cała środkowoeuropejska układanka geopolityczna zacznie wreszcie wyglądać sensownie. Bo tylko wspólnie możemy przeciwstawić się narzucaniu nam kurateli z Moskwy czy z Berlina. Tylko wspólnie i w porozumieniu możemy zapobiec rozgrywaniu nas przez Londyn metodą „chmielnicczyzny”, czy przez Waszyngton za pomocą kolejnych „majdanów” (na ten kijowski Amerykanie wydali, jak wynika z wypowiedzi Victorii Nuland, pięć miliardów).

    Dla uniknięcia wszelkich nieporozumień: deklaracja neutralności nie oznacza kapitulacji ani samorozbrojenia. Nie oznacza wywieszenia białej flagi i poddawania się pod czyjąkolwiek protekcję. Wręcz przeciwnie – tylko wzmacniając Wojsko Polskie i oddając wolnym Polakom prawo do noszenia broni będziemy w stanie wyegzekwować przestrzeganie naszej suwerenności. Nota bene: statystyki powszechności dostępu do broni na Białorusi stoją znacznie lepiej: u nich – blisko dziesięć sztuk na setkę obywateli, u nas – zaledwie półtorej sztuki na stu Polaków (sic). Armia białoruska – choć dziś pozostaje ściśle zintegrowana operacyjnie z armią rosyjską – właśnie w sprawie neutralności stanowić będzie argument nie do zlekceważenia przez kogokolwiek, samej Moskwy nie wyłączając. Nie ma wątpliwości: Białoruś to ostatnie otwarte dla polskiej geopolityki okno możliwości – choć może to już zaledwie lufcik…

    Tak czy inaczej – tej opcji nie wolno dłużej ignorować. Jeszcze większym błędem – zbrodnią stanu – byłoby dopuszczenie do sytuacji, w której mielibyśmy się konfrontować jako zastępczy gracze rozstawieni po przeciwnych stronach w konflikcie imperiów: Polacy jako lokalni „proxy” dla Amerykanów, Białorusini – dla Rosjan – zabijający się wzajemnie w jakiejś zastępczej, lokalnej „limitowanej wojnie” sprowokowanej na tradycyjnej osi pomiędzy przesmykiem suwalskim a bramą smoleńską. Po takiej wojence Ławrow i Kerry będą mogli bez większej zwłoki przystąpić do negocjacji w Wiedniu czy Bazylei – tylko nas już nie będzie. Będzie, jak wyżej: kondominium rosyjsko-niemieckie pod żydowskim zarządem powierniczym – od Dniepropietrowska po Wrocław, od Odessy po Witebsk i Wilno.

    Nie daj Bóg, by mieli Polacy kiedykolwiek skierować broń przeciw Białorusinom, czy odwrotnie – do tego nie wolno nam dopuścić. Jesteśmy wszak dziećmi tej samej Rzeczypospolitej – nota bene: w sensie bynajmniej nie tylko literackim, przenośnym, ale i wprost genetycznym (sic – por. np. rewelacyjne wyniki naukowych badań występowania tzw. haplogrupy R1a1 w naszych genotypach).

    A kogo nie ożywiają żadne sarmackie sentymenty, niechaj przynajmniej weźmie pod uwagę, że Białoruś jest państwem korzystającym z energii atomowej, produkującym najcięższe pojazdy na świecie (wykorzystywane w amerykańskich kopalniach odkrywkowych), a jednocześnie wytwarzającym wysublimowany sprzęt diagnostyczny i aparaturę skanującą (używaną na bodaj wszystkich lotniskach b. Związku Sowieckiego) – to nie w kij dmuchał. Nie mówiąc już o tym, że Białoruś – w przeciwieństwie do Polski – nie jest jeszcze ze szczętem wyprzedana ani podporządkowana dyktatowi eurokołchozowej demo-dyktatury, ani globalnej polit-poprawności. Kto tego wszystkiego nie szanuje i nie docenia – ten kiep, mości panowie.

    A kto do dziś nie wyszedł jeszcze ze stanu zaczadzenia antybiałoruskim czarnym piarem – którego główną linią było i jest straszenie i szydzenie z prezydenta Aleksandra Łukaszenki – ten niech zważy, że nie namawiam tu na żadne serdeczności ani zażyłości. Namawiam przede wszystkim na normalne interesy: niechaj jeden kupi, a drugi sprzeda. Nie ma chyba potrzeby szerzej tłumaczyć, jakim radykalnym stymulatorem ekonomii tzw. ściany wschodniej byłoby każde ułatwienie w obrotach handlowych z Białorusią.

    Namawiam na racjonalne, pragmatyczne podejście – na współdziałanie, którego domaga się elementarna logika wysnuta z lekcji dziejów Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Dziś, w obliczu wielkiej prowokacji wojennej, w której wykorzystane być mogą przeciw nam wszelkie chwyty (prowokacje z udziałem rezunów islamskich i rezunów ukraińskich, ludzików zielonych czy tęczowych; fala terroru stymulująca wzmożenie migracji uchodźców-nachodźców, po której nastąpi faza stabilizacji pod hasłem „deradykalizacji”, która obejmie pospołu nas wszystkich), podjęcia natychmiastowej kooperacji samoobronnej Polaków z Białorusinami – tego domaga się po prostu narodowy instynkt samozachowawczy.

  6. AnnaM napisał(a):

    Albatrosie, druhu/druchu:)) – bardzo dobra analiza, która, rzecz jasna, sklania do zadania pytania „a gdzie jest haczyk?” Dla mnie jest on w tym miejscu, w ktorym dzisiejsza Białoruś „przejmuje” dziedzictwo „polskich panów” – Woyniłlowicza czyni świętym, radziwillowski, odrestaurowany Nieśwież pokazuje jak wlasne dziedzictwo. Nie było „rzezi” – jest nieoczekiwana zamiana znaczeń.

  7. Zolw napisał(a):


    Ale ten „haczyk” można przełknąć. Tzw. „litwini” to rzeczywiście nie byli „koroniarze”. Dla równowagi – ocecna Białoruś to juz faktycznie nie jest Białoruska SRR.

    Słowem – haczyk za reset.

    A co do samego tematu notki – zaskoczyło mnie to. Brzmi sensownie. A ja jestem ofiarą propagandy.

  8. AnnaM napisał(a):

    Żólwiu, dla mnie częścią haczyka – jeszcze tylko nie wiem jaką i to jest miara naszego nieszczęsćia, byc moze – jest fakt, że cytowany tekst jest tez linkowany jako publikowany w nowojorskim nowymdzienniku. I co by to znaczylo?

  9. E.B napisał(a):

    Wielki Wodzu!

    Temat jak najbardziej aktualny i do podjęcia przez obecny polski rząd.
    To co napisał Grzegorz Braun jest bardzo sensowne. Ale pisał to w maju 2016. Dzisiaj w Waszyngtonie jest już inna administracja i może być inne myślenie, niekoniecznie nakierowane na konfrontację Polski i Białorusi.

    Czy to nowe myślenie i jakieś układanie się stron nie wyjmuje Białorusi spod kurateli Moskwy i stąd taka zmiana w Mińsku?
    Silna Europa Środkowo – Wschodnia, stabilizująca Europę i dająca jakąś równowagę na kontynencie, to dla mądrych polityków bardzo cenna rzecz. Polska ma tu do odegrania wielką rolę, jako najsilniejszy kraj w regionie. No i stoi za nami historia, tradycje
    I Rzeczpospolitej.

    Bardzo dobra notka. To jest istotna sprawa.

Dodaj komentarz

Przejdź do paska narzędzi