Wszyscy jesteśmy Wandejczykami (1+2)

Może Ci się również spodoba

5 komentarzy

  1. prop napisał(a):

    Przeczytałem dawno temu grube tomisko o Rew.Fr. – jak na gardzącego historią – z wielkim zaciekawieniem; nic już niestety nie pamiętam, z tym większą przyjemnością przebrnąłem przez Twój artykuł i będę czekał na dalszą część. Czy Napoleon był rojalistą?

  2. robertzjamajki napisał(a):

    @Propatrian,
    Bonaparte byl przede wszystkim Napoleonem, potem reprezentantem dumnego, lecz biednego rodu z Korsyki, potem nawet Imperatorem 🙂
    Jeśli chodzi o rozstrzyganie jakiś dylematów moralnych i etycznych, to raczej zajęty był na froncie włoskim własną karierą generalską, a tam na południowym wschodzie najbliższa rewolta rojalistyczna była w Lyonie bodaj.
    Po wybuchu rewolucji francuskiej nie od razu opowiedział się po jej stronie. Zgłosił się do korsykańskich powstańców Paolego, ten go jednak nie przyjął, więc przeszedł na stronę francuską. W kwietniu 1791 roku został awansowany na porucznika. Kiedy Paoli w maju 1793 roku wywołał antyfrancuskie powstanie rodzina Bonapartych musiała uciekać z wyspy.. także jego lojalność wobec Francji wypada raczej jako wypadkowa kilku zdarzeń.. dalej było podobnie, aż do awansu na generała..
    W lipcu 1793 roku, Bonaparte opublikował pro-republikański pamflet pt. Le souper de Beaucaire (Kolacja w Beaucaire), którym zjednał sobie wsparcie Augustyna Robespierre’a, młodszego brata lidera Rewolucji, Maksymiliana Robespierre’a. Z pomocą swojego korsykańskiego znajomego, Antoine Christophe Salicetiego, Bonaparte został zaprzysiężony kapitanem artylerii sił rewolucyjnych podczas oblężenia Tulonu.. znowu lut szczęścia.

    Zaadaptował plan obsadzenia artylerią wzgórza niedaleko miasta w celu dosięgnięcia nabrzeża miasta i zmuszenia Anglików do odwrotu, którzy bronili miasta z morza. Atak z tej pozycji umożliwił zajęcie miasta, jednak w trakcie natarcia Napoleon został ranny w udo. Dzięki temu sukcesowi został mianowany generałem brygady mając zaledwie 24 lata. Będąc zauważonym przez Komitet Ocalenia Publicznego został przydzielony do wojsk artyleryjskich w Armii Włoch.

    Napoleon czekając na potwierdzenie swoich apanaży z Armii Włoch przeprowadzał inspekcje nadmorskich fortyfikacji niedaleko Marsylii. Opracował także plany ataku na Królestwo Sardynii, jako część francuskiej odpowiedzi na działania Pierwszej Koalicji. Augustyn Robespierre i Saliceti byli gotowi wysłuchać propozycji świeżo mianowanego generała.

    Francuska armia przeprowadziła plan Napoleona w bitwie pod Saorgio w kwietniu 1794 roku , zajmując tereny Królestwa Piemontu i Sardynii na wysokości górskiego miasta Ormea. Z tej pozycji Armia Francuska idąc na zachód oflankowała Armię Sardyńsko-Austriacką zlokalizowaną wokół Saorge. Po tej kampanii, Augustin Robespierre wysłał generała Bonaparte z misją dyplomatyczną do Genui w celu zbadania intencji Republiki wobec Francji.. i tak dalej, aż do sakry imperatorskiej

    pozdrawiam

  3. Włóczęga napisał(a):

    „Dlatego postanowiłem na tym blogu wznowić ponownie opowieść o Wojnach Wandejskich”

    No i bardzo się chwali taką opowieść w „pigułce”,dotychczasowa moja wiedza o Wandejczykach pochodziła z „Wilczyc”Dumasa.

  4. robertzjamajki napisał(a):

    @Wloczega
    starałem się wtedy, postaram sie i teraz jak najbardziej zbliżyć się forma do dokumentu fabularyzowanego

    zapraszam

  5. prop napisał(a):

    wow! nie spodziewałem się tak wiele… uniżony sługa! Czyli – karierowicz? Pięknie dziękuję i czekam z wypiekami

Dodaj komentarz

Dla triumfu zła potrzeba tylko, żeby dobrzy ludzie nic nie robili- E. Burke.
Przejdź do paska narzędzi